Skip to content 
در اوت سال ۱۹۷۱، ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، با اعلام تعلیق یک‌طرفه قابلیت تبدیل دلار به طلا، جهان را در بهت فرو برد. این تصمیم که به “شوک نیکسون” معروف شد، نه تنها به نظام پولی بین‌المللی برتون وودز که پس از جنگ جهانی دوم پایه‌گذاری شده بود، پایان داد، بلکه ارتباط تنگاتنگ و تاریخی دلار با این فلز گرانبها را گسست و راه را برای ظهور پول‌های فیات (بدون پشتوانه) هموار ساخت.
پیش از این تصمیم، توافقات برتون وودز تضمین می‌کرد که ارزش دلار آمریکا به طلا وابسته است و سایر کشورها نیز نرخ ارز خود را بر اساس دلار تثبیت می‌کردند. این نظام، ثبات نسبی را در بازارهای جهانی ایجاد کرده بود، اما با افزایش کسری تجاری آمریکا و فشار فزاینده بر ذخایر طلای این کشور، دولت نیکسون را به اتخاذ چنین تدبیر رادیکالی سوق داد. هدف اصلی، جلوگیری از خالی شدن ذخایر طلای آمریکا و حفظ قدرت اقتصادی این کشور در برابر رقابت‌های فزاینده بود.
پیامدهای شوک نیکسون بسیار گسترده و عمیق بود. با پایان یافتن نظام نرخ ارز ثابت و قابل تبدیل به طلا، بازارهای ارز خارجی به سمت شناورسازی نرخ‌ها حرکت کردند. این تغییر بنیادین، امکان نوسانات بیشتر در ارزش ارزها را فراهم آورد و به معامله‌گران فرصت‌های جدیدی برای سودآوری بخشید. همچنین، این رویداد نقطه عطفی در تاریخ اقتصادی جهان محسوب می‌شود که آغازگر عصری نوین در نظام مالی بین‌الملل و افزایش اهمیت پول‌های ملی بدون پشتوانه فیزیکی بود.
